Praktyka Chenreziga

każdy wtorek, godz. 19.00

WIZYTA SANGTERA RINPOCZE

08 do 10 lipca 2013

Czcigodny Tenga Rinpocze przyszedł na świat w 1932 roku, czwartego dnia szóstego miesiąca tybetańskiego. Został rozpoznany jako tulku w wieku ośmiu lat przez J.E. XI Tai Situ Rinpoczego, Pema Łangciuk. Ślubowanie Schronienia złożył u poprzedniego Sangje Njenpy Rinpoczego. Otrzymał wówczas imię Karma Tendzin Trinle Namgjal. Gdy miał szesnaście lat, intronizowano go jako tulku. W klasztorze Bencien w Tybecie otrzymał bardzo rozległe wykształcenie w zakresie rytuałów, filozofii, medycyny itd. W wieku dziewiętnastu lat przyjął dwa stopnie ślubowań mnisich od J.E. XI Tai Situ Rinpoczego. W dwudziestym roku życia rozpoczął trzyletnie odosobnienie. W tym czasie stał się szczególnym mistrzem Sześciu Jog Naropy. Mówi się, że na tym odosobnieniu był jedyną osobą, u której nie zamarzała woda w ofiarnych miseczkach. Był to wynik opanowania tummo - jogi ciepła psychicznego. Jako głównego Jidama obrał Białą Tarę i stał się wybitnym mistrzem w tej praktyce.

Po ukończeniu odosobnienia Rinpocze został nauczycielem w Bencien. Po inwazji chińskiej w 1959 roku był zmuszony emigrować. Razem z Sangje Njenpą Rinpoczem wyruszyli najpierw do Tsurphu, a następnie wraz z J.Ś. XVI Karmapą opuścili Tybet. Udali się do Indii, gdzie zamieszkali w Rumteku, nowej siedzibie Karmapy, w księstwie Sikkimu.

Rinpocze spędził w Rumteku siedemnaście lat. W 1967 roku został przez J.Ś. Karmapę mianowany Dordże Lobpynem (Wadżra-Mistrzem) klasztoru Rumtek, a tym samym i głównym Dordże Lobpynem całej szkoły Karma Kamtzang. Po kilku latach pełnienia tej funkcji Rinpocze dotknięty został chorobą kości, która szczególnie zaatakowała prawą nogę. J.Ś. Karmapa doradził, by Rinpocze udał się na leczenie do Darjeelingu. Jednak przeprowadzona tam pięciomiesięczna kuracja nie przyniosła oczekiwanych rezultatów. Jego Świątobliwość zasugerował więc szukanie dalszej pomocy medycznej w Katmandu. Tak więc w 1976 roku Rinpocze osiadł w Katmandu (Nepal), gdzie w ostatnich latach zbudował klasztor kontynuujący tradycję klasztoru Bencien z Tybetu.

Już w 1974 roku Tenga Rinpocze towarzyszył J.Ś. Karmapie w jego pierwszej podróży na Zachód. W 1978 roku Karmapa poradził swym zachodnim uczniom, by zaprosili Tengę Rinpoczego do Europy, a także poprosił ich, aby pomogli mu w leczeniu choroby. Przy tej okazji Karmapa napisał list do swych zachodnich uczniów, rekomendując Rinpoczego jako wysoce urzeczywistnionego mistrza i radził im podążać za jego pouczeniami. Tenga Rinpocze spędził wówczas dziesięć miesięcy w Danii. Odwiedzał też inne kraje.

Mniej więcej w tym samym czasie J.Ś. Karmapa wysłał także list do Tengi Rinpoczego, prosząc go, by został oficjalnym reprezentantem Karmapy w Azji Południowo-Wschodniej i opiekował się tamtejszymi ośrodkami Karma Kagju. Jednocześnie do tamtejszych ośrodków przesłał listy mówiące, że Tenga Rinpocze będzie od teraz ich przewodnikiem. Z powodu trwającego leczenia oraz wzrastającej liczby uczniów na Zachodzie, Rinpocze nie mógł od razu pojechać do Południowo-Wschodniej Azji, ani zamieszkać tam na stałe. Jednak zgodnie z obietnicą daną Karmapie, Tenga Rinpocze odwiedza regularnie Malezję, Tajwan i Hong Kong, przynosząc pożytek wielu uczniom i wspierając istniejące tam ośrodki Karma Kagju.

Od 1979 roku Rinpocze regularnie odwiedzał ośrodki Kagju na Zachodzie. Jego głęboka wiedza obejmująca wszystkie dziedziny buddyzmu, jego doświadczenie jako mistrza medytacji, wieloletnia znajomość naszego stylu życia i niestrudzona gotowość wspierania miłością każdej istoty sprawiły, że wielu zachodnich uczniów obrało go sobie za duchowego nauczyciela.

30 marca 2012 roku o godzinie 3:24 rano Kjabdzie Tenga Rinpocze odszedł w parinirwanę, pozostając przez cztery i pół dnia w pośmiertnej medytacji, zwanej Thugdam. Szczegółowy opis ostatnich chwil z życia Rinpoczego można znaleźć tutaj. Klasztor Bencien udostępnił także film ukazujący przejście Rinpoczego w stan Thugdam.